سکوت جمعی و انفعال، هزینه‌ای گزاف برای سلامتروان دارد:
تکرارِ مشاهده‌ی بی‌عدالتی و عدمِ توانایی (یا تمایل) به تغییر آن، منجر به شکل‌گیری «درماندگیِ آموخته‌شده» می‌شود. شهروندانی که به تماشای سقوط دیگران عادت می‌کنند، ناخودآگاه می‌پذیرند که کنترلی بر محیط ندارند؛ باوری که بسترِ اصلی افسردگی‌های کلان و اضطرابِ وجودی است. در چنین اکوسیستمی، جامعه اتمیزه می‌شود؛ یعنی افراد به جزایری جدا افتاده تبدیل می‌شوند که تنها دغدغه‌شان حفظِ امنیت شکننده‌ی خودشان است. اما پارادوکسِ تلخ ماجرا اینجاست: عدالت، یک سیستمِ ایمنیِ جمعی است. با هر بار سکوت، ما عملا سیستمِ دفاعیِ جامعه‌ای که خود در آن زندگی می‌کنیم را ضعیف‌تر می‌کنیم و راه را برای “عادی‌سازیِ شر ” هموار می‌سازیم. دفاع از دیگری، فداکاری نیست؛ بلکه هوشمندانه‌ترین نوعِ دفاع از خود در برابرِ آینده‌ای است که هیچ تضمینی برای امنیتش وجود ندارد.
@coronaplan
تکرارِ مشاهده‌ی بی‌عدالتی و عدمِ توانایی (یا تمایل) به تغییر آن، منجر به شکل‌گیری «درماندگیِ آموخته‌شده» می‌شود. شهروندانی که به تماشای سقوط دیگران عادت می‌کنند، ناخودآگاه می‌پذیرند که کنترلی بر محیط ندارند؛ باوری که بسترِ اصلی افسردگی‌های کلان و اضطرابِ وجودی است. در چنین اکوسیستمی، جامعه اتمیزه می‌شود؛ یعنی افراد به جزایری جدا افتاده تبدیل می‌شوند که تنها دغدغه‌شان حفظِ امنیت شکننده‌ی خودشان است. اما پارادوکسِ تلخ ماجرا اینجاست: عدالت، یک سیستمِ ایمنیِ جمعی است. با هر بار سکوت، ما عملا سیستمِ دفاعیِ جامعه‌ای که خود در آن زندگی می‌کنیم را ضعیف‌تر می‌کنیم و راه را برای “عادی‌سازیِ شر ” هموار می‌سازیم. دفاع از دیگری، فداکاری نیست؛ بلکه هوشمندانه‌ترین نوعِ دفاع از خود در برابرِ آینده‌ای است که هیچ تضمینی برای امنیتش وجود ندارد.
@coronaplan
